สนามกอล์ฟ เป็นสถานที่ใช้สำหรับการเล่นกอล์ฟ ซึ่งต้องใช้พื้นที่ดินจำนวนมากในการสร้างสนามกอล์ฟ ปกติสนามกอล์ฟจะมี 18 หลุมสำหรับการเล่นแต่ละรอบ หรือ 27 หลุม และ 36 หลุมตามลำดับ นักเล่นกอล์ฟจะเล่นกันเป็นกลุ่ม ๆ ละ 4 - 5 คน ระยะเวลาในการเล่นประมาณรอบละ 4 ชั่วโมงครึ่ง โดยจัดเวลาลงสนามกอล์ฟห่างกันกลุ่มละ 5 – 6 นาที สนามกอล์ฟจะมี Caddy (คนถือถุงกอล์ฟ) และรถกอล์ฟสำหรับให้บริการเช่าแก่ผู้เล่นกอล์ฟ สนามกอล์ฟมีภาระค่าใช้จ่ายที่สูงมาก นอกจากต้นทุนค่าที่ดินแล้ว ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าปุ๋ยบำรุงรักษาสนามหญ้า คิดเป็นต้นทุนประมาณ 50% ของต้นทุนค่าใช้จ่ายทั้งหมดของสนามกอล์ฟ

ความนิยมในกีฬากอล์ฟ เริ่มจากกษัตริย์แห่งสก็อตแลนด์ จัดตั้งสโมสรกอล์ฟขึ้นในประเทศอังกฤษ จากการเติบโตของระบบจักรวรรดินิยมอังกฤษ เมื่อชาวอังกฤษเข้าไปในประเทศอาณานิคมใดก็จัดตั้งสโมสรกีฬาขึ้นโดยเฉพาะกีฬากอล์ฟ ประเทศไทยซึ่งเป็นคู่ค้าสำคัญของอังกฤษในขณะนั้น ชาวอังกฤษก็ได้จัดตั้งสโมสรกีฬา คือ ราชกรีฑาสโมสร นอกจากในเอเชียแล้ว ในภาคพื้นยุโรปและละตินอเมริกาก็เช่นเดียวกัน

หลังสงครามโลกครั้งที่สอง ประเทศสหรัฐอเมริกาได้จัดตั้ง Professional Golfers Association of America (PGA) เพื่อบริหารกีฬากอล์ฟอย่างเป็นระบบจัดการแข่งขันกอล์ฟอาชีพขึ้นเป็นครั้งแรก จนขยายตัวกลายเป็นอาชีพที่สร้างรายได้ในระดับสูงและเกี่ยวพันกับธุรกิจอื่น ๆ เช่น การท่องเที่ยว เครื่องแต่งกาย อุปกรณ์กีฬากอล์ฟและเครื่องดื่ม เป็นต้น

ในแถบเอเชีย โดยเฉพาะญี่ปุ่น ชาวญี่ปุ่นนิยมการเล่นกอล์ฟมาก รัฐบาลให้การสนับสนุน แต่ข้อจำกัดทางด้านที่ดิน ระบบนิเวศ ป่าไม้ สิ่งแวดล้อมและปัญหาสุขภาพ ญี่ปุ่นจึงเข้าไปลงทุนธุรกิจสนามกอล์ฟในต่างประเทศแทนเป็นจำนวนมาก จนถึงยุคเศรษฐกิจตกต่ำ การเล่นกอล์ฟจึงไม่แพร่หลายเหมือนในอดีต

กรมสรรพสามิตจัดเก็บภาษีสนามกอล์ฟตามนโยบายรักษาสิ่งแวดล้อม เป็นการควบคุม จำกัด และป้องกันการใช้ทรัพยากรธรรมชาติอย่างฟุ่มเฟือย กำหนดให้จัดเก็บภาษีจากค่าใช้บริการของสนามกอล์ฟ และค่าสมาชิกของสนามกอล์ฟ